Indonezyjczycy
Indonezyjczycy jak sama nazwa wskazuje są mieszkańcami Indonezji. Lud ten używa do komunikacji języka narodowego, czyli indonezyjskiego. Ludność indonezyjska stanowi zdecydowaną większość na terenie Indonezji, gdyż aż 96 % całej społeczności tego kraju. Pozostałą część ludności, w bardzo niewielkiej ilości stanowią Papusowie, jak również imigranci różnych narodowości. Indonezyjczycy nie są ludem jednorodnym. Składają się bowiem na niego liczne grupy etniczne takie jak: Aczinowie, Batakowie, Bugi, Bikolowie, Bandżarowie, Butungowie, Dajakowie, Madurańczycy, Minangkabau, Sundajczycy, Toradża, Jawajczycy, Makasarzy, Sasakowie. Jak więc widać Indonezyjczycy są bardzo zróżnicowanym narodem. W związku z tak dużą ilością narodów składających się na naród Indonezyjski pojawiają się również pewne różnice językowe. Są one jednak bardzo dobrze niwelowane przez język bahasa Indonesia, który jest oficjalnym językiem urzędowym. Różnice występują również w sferze wyznaniowej. Islam sunnicji jest wyznawany przez ok. 85 % Indonezyjczyków, pozostała cześć praktykuje nadal kulty plemienne swoich przodków. Za stolicę rolnictwa tego kraju można obrać Jawę. Interesującym jest fakt, że niewielkie indonezyjskie ludy wciąż prowadzą koczowniczy styl życia. Ludność ta musi się zatem specjalizować w łowiectwie i zbieractwie, by zapewnić przetrwanie rodzinie.
Indonezyjczycy dbają również o rozwój kultury swojego narodu. Słowem ‘wayang’ określają teatr, lecz nie tylko, gdyż wyraz ten oznacza również cieniowe przedstawienie marionetek, które jest niezwykle lubiane i popularne wśród Indonezyjczyków. Przedstawienia takie miały głównie za zadanie przekazanie hinduskich, oraz muzułmańskich wartości obyczajowych i kulturowych jawajskim obywatelom wsi. Zwyczajowo przedstawienia takie uświetniała muzyka wykonywana na bębnach, gongach, oraz instrumentach strunowych.
Indonezyjczycy słyną również z uprawiania bardzo charakterystycznych dyscyplin sportowych. Przykładowo na Bali praktykuje się walki kogutów, emocje związane z wyścigami byków umilają czas mieszkańcom Madury, natomiast mieszkańcu Nias ekscytują się widokiem skakania przez ścianę o wysokości nawet 1.5 metra, która by jeszcze bardzie wzbudzić grozę jest wykonana z kamienia.
